پیام نوروزی استاد محمد علی طاهری

بسم الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

سال نو شمسی را خدمت همه عزیزان، تبریک عرض می کنم. امیدوارم که در سال جدید،

در جهت فهم و درک نقشه عظیم الهی و پیمایش مسیر کمال گام برداریم و همچنین مسیر

خودشناسی را تا حد شناخت محور وجودی بپیماییم و مسیر تعالی را طی کنیم.

                                                                                     با آرزوی توفیق الهی برای همگان

                                                                                                محمد علی طاهری

                                                                                                     نوروز ١٣٨٨

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در یکشنبه دوم فروردین 1388 | موضوع:

هنگام رفتن

من رخ تو را دیدم در آینه

و نگاه داشتم نقش زیبای رویت را

در دیدگان تشنه ی

ماندن و بودن تو و من ...

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در دوشنبه هفتم بهمن 1387 | موضوع:

 به نام بی نام او  

 استاد محمدعلی طاهری

عرفان از منظری دیگر قسمت اول

عرفان: اضافه کاری در مسیر کمال

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در دوشنبه بیستم خرداد 1387 | موضوع:

به نام بی نام او    

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در جمعه دوم فروردین 1387 | موضوع:

بسمه تعالی

شهادت نامه

حمیدرضا عسگری

  الذی خلق الموت و الحیوة لیبلوکم ایکم احسن عملا و هوالعزیز الغفور(الملک-2)

کسی که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را بیازماید که کدامتان درعمل نیکوترید و او عزیزی آمرزنده است. 

سلام دوست عزیز: مطلب شما در خصوص "شعور کیهانی"  را در ویژه نامه روزنامه جام جم با عنوان

 "کژراهه" بدقت مطالعه کردم و اصلا مهم نیست که جنسیت ، سن و نام شما چیست و با چه دیدگاه و هدفی 

این مطلب را نوشته اید.  

از طرفی به هیچوجه قصد قضاوت بر برداشتها و اظهارات شخصی شما و نیز دفاع از استادم را ندارم چرا که   

طبق آیه شریفه قرآن " و خداست که به حق داوری می کند ... در حقیقت خداست که شنوای بیناست"  

(رعد -20) البته بر حسب وظیفه و با استناد به دستورالهی " ... شهادت را کتمان نکنید ، و هر که آن را  

کتمان کند قلبش گناهکار است ..." (بقره-283) به عنوان یک شاهد که بواقع یکی از مردگان زنده شده ، با  

نسخه های آقای طاهری می باشم ، مطالبی را شهادت می دهم ، باشد که مورد رضای الهی واقع گردد. 

اینجانب مردی 47 ساله مسلمان ، شیعه اهلبیت (ع) ، با تحصیلات دانشگاهی و دارای سه فرزند هستم ،   

بیش از 2 سال پیش به اتفاق همسرم با جناب آقای طاهری مؤسس شبکه شعور کیهانی (عرفان حلقه)

آشنا شده و توفیق حضور در کلاسهای ایشان را پیدا کردم.  دوست عزیز: دو سال قبل شک و تردید من

و همسرم از شبکه شعور کیهانی ، استادم و درس   های ایشان بسیار بد بینانه تر از شما بود! و تصور

می کردیم او می خواهد بگوید: من زنده می کنم! من شفا می دهم! و من مدعی هستم ! و من ....!!!

......

ادامه مطلب فوق را با هم در وبلاگ رسمی موسسه عرفان کیهانی ( حلقه ) مطالعه می کنیم :

http://293-interuniversal.persianblog.ir/

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 | موضوع:

                                              استاد محمد علی طاهری

در عرفان کیهانی دو دسته حلقه ی کلی وجود دارد:

1-          حلقه هایی که باید توسط فردی که متصل به حلقه است برای افراد دیگر برقرار شود.

2-          حلقه هایی که نیازی به وجود فرد متصل کننده نیست و با جاری و برقرار شدن آن، همه

می توانند به طور مستقل آن را مورد استفاده و بهره برداری قرار دهند.

الف) حلقه هایی که افراد بدون داشتن اطلاع از چگونگی آن در معرض قرار می گیرند(حلقه

های روح جمعی).

ب‌) حلقه هایی که افراد می توانند از برقراری و همچنین از کاربرد آن مطلع شده و در

صورت تمایل، به آن حلقه متصل شده و ارتباط برقرار کنند و مطابق تعریف آن حلقه، بهره

برداری لازم را داشته باشند.

توضیحات:

الف) حلقه های ارتباط روح جمعی، حلقه هایی هستند که در آن برای تعالی بشر، ارتباط های

لازم اعلام می شود(البته در شبکه ها و جریان های منفی بر عکس عمل می شود) و در واقع

مانند اثر دعا برای صلح، سلامت، آگاهی، معرفت و ... در جامعه ی بشری عمل کرده و در روح

جمعی انعکاس پیدا می کند. توضیح این که روح جمعی در واقع ذهن اشتراکی بشر است(جداگانه

در مورد آن بحث خواهد شد).

ذهن اشتراکی بشر، از دو ناحیه ی کلی تحت تاثیر قرار می گیرد:

-          ذهن کلیه ی آحاد بشر

-          حلقه های مثبت و منفی

 ذهن اشتراکی(روح جمعی) از طریق ذهن همه ی افراد بشر تحت تاثیر قرار می گیرد و روح حاکم

بر بشریت را شکل می دهد و همچنین افراد طرفدار شبکه های مثبت و منفی که به این شبکه ها

اتصال دارند، از طریق اتصال های ویژه ای که می تواند بر ذهن اشتراکی(روح جمعی) اثر گذار باشد،

آن را تحت تاثیر مثبت و یا منفی قرار داده و فکر بشر را به سمت مورد نظر خود هدایت کنند.

ارتباط ویژه، یکی از ارتباط های حلقه ی عام مطروحه درعرفان کیهانی است که به منظور طرفداری

از شبکه ی مثبت و در خدمت عرفان کمال، در ذهن اشتراکی(روح جمعی) اعلام شده است. این

ارتباط می تواند در جهت ایجاد آرامش، خود درمانی(فرادرمانی) و رسیدن به ادراک و اشراق، از

طریق اتصال به شبکه ی شعور کیهانی به کار گرفته شده و مسیر این حرکت را برای آنان هموار

نماید.

شرایط و نحوه ی برقراری اتصال:

  کلیه ی علاقمندان می توانند در خلال تمام مدت شبانه روز و در هر محلی از این اتصال استفاده

نمایند و همه قادر خواهند بود از طریق این حلقه به شبکه ی شعور کیهانی متصل شده و از رحمت

عام الهی بهره مند شوند.

تنها شرط برقراری اتصال، شاهد شدن و بیطرف بودن نسبت به حلقه است و نیازی به داشتن

ایمان و اعتقاد نسبت به حلقه ی مورد نظر نیست. هر  شخصی  در  هر  لحظه  می تواند  به  طور

مستقل وارد این حلقه شده و بر خلاف سایر حلقه های عرفان کیهانی نیازی به وجود فرد متصل

کننده و همچنین دادن اسم نیست.  

نکته ی مهم در مورد استفاده از ارتباط ویژه این است که نیازی نیست که به نام فرد استارت زده

شود و همین که فردی بخواهد وارد حلقه شود، ارتباط او برقرار خواهد شد و هیچ محدودیتی ندارد.

نکته ی دیگر این که برای وارد شدن به حلقه، فقط نظر فرد مبنی بر استفاده از حلقه کافیست و

لازم به ادای جمله ی خاصی نیست.

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 | موضوع:

اطلاعیه روابط عمومی موسسه عرفان حلقه در تاریخ ۱۳ بهمن ماه ۱۳۸۶

قابل توجه تمام بازدیدکنندگان وبلاگ از تمام نقاط دنیا

حلقه ارتباط ویژه 

بسم الله الرحمن الرحیم

طبق نظر و اعلام استاد محمد علی طاهری، به مناسبت ایام الله دهه فجر، حلقه ارتــــبـــــــاط ویژه، از

ساعت ۲۲ مورخ ۱۳ بهمن ماه ۱۳۸۶، به طور ۲۴ ساعته در تمام دنیا اعلام می گردد.

تمام مردم دنیا، جهت بهره گیری از درمان، رسیدن به آرامش، کاهش اضــــــطراب و نـــــــگـــــرانی و ...

می توانند از این ارتباط به طور نامحدود بهره مند شوند.

لازم به توضیح است که از این ساعت به بعد، کلیه انسانها در تمام نقاط دنیا، می توانند ارتباط

گرفته و وارد این حلقه گردند.

شــــــرط برقراری ارتباط و حضور در این حلقه، فقط و فقط شاهد بودن است و هیچ نیازی به دادن

اسم، مشخصات و یا ساعت اتصال نمی باشد.

شـاهد بودن، به معنی تسلیم و بی طرفی است و فرد اتصال گیرنده، فقط کافی است که بدون قضاوت

شاهد برقراری این حلقه باشد.

 این ارتباط برای تمامی مردم دنیا برقرار می باشد.

                                                      نحوه برقراری ارتباط ویژه

از اين پس تمام مردم دنيا در هر زمان كه مايل باشند مي توانند در حلقه ارتباط ويژه قرار گيرند كافي

است چشمان خود را ببندد و فارغ از وقايع بيروني شاهد وجود خودش گردد.

منظور از شاهد بودن اين است كه فرد بدون هيچ گونه قضاوت، متوجه وجودش و تغييرات در حال انجام

باشد. به محض شاهد شدن فرد وارد اين حلقه شده و ارتباط  آغاز مي گردد. و هوشمندي حاكم بر

جهان هستي فرد را در معرض ارزيابي و اسكن قرار مي دهد و پروسه درمان از طريق هوشمندي

شروع مي شود. بستن چشم هيچ گونه الزامي ندارد. و فقط جهت جلوگيري از پرت شدن حواس

به اطراف انجام مي گردد و گرنه هركس در هر لحظه و در هر حالتي (خوابيده، نشسته، مشغول انجام

 كار، چشم باز يا بسته) وارد حلقه ارتباط ويژه گردد و از نتايج آن بهره مند شود. 

طــبق برنامه، خواهشمندیم که تمامی دوستانی که وارد این حلقه شده اند، اخلاقا متعهد شوند که

نام و نام خـــــــــانوادگی، نام کــــشور، ایمیل و شماره تماس خود را در لینک زیر وارد نمایند تا از نظر

 آماری، بررسی خـــــــبررسانی این مساله در سطح جهان انجام گیرد و بتوان قدمهای بعدی را در راه

اعتلای عرفان برداشت.

                                                                                                                با سپاس

لطفا در صورت برقراری ارتباط ویژه، جهت بررسی آماری مشخصات خود را در این قسمت وارد نمایید

 لیست اسامی شما 

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 | موضوع:

قله یا دره

به نام بی نامی او

بیا تا شروع کنیم

در امتداد شب نشینیم و طلوع کنیم

مهم نیست چگونه و چطور و چند          به یک تلنگر ساده بیا تا رجوع کنیم

***********************************

عشق، یکسان ناز درویش و توانگر میکشد                    این ترازو سنگ و گوهر رابرابر میکشد

(صائب تبریزی)

***********************************

آب رحمت، بر آن زمین بارد            که در آن خاک ، تشنگان دارد 

 (اوحدی مراغه ای)

 ( قبل از شروع دوست دارم از استاد عزیزم جناب آقای استاد طاهری و معلم دوست داشتنی ام جناب آقای استاد رزم آور به خاطر تلاش های به وقفه و به حد و حسرشان برای هدایت ما و رشد و اعتلای ارزشهای مثبت فردی و جمعی و اشراق و روشن بینی،  نهایت تشکر و قدر دانی را داشته باشم و دستشان را می فشارم و در آغوش میگیرم و  نیز از تمامی دوستانم و یاران حلقه برای این حرکت دسته جمعی تشکر فراوان را دارم ) 

هدف همه ما رسیدن به خدا و خداشناسی/خودشناسی/شناخت جهان هستی وشناخت فلسفه خلقت انسان و شناخت و درک حقیقت است.

همه با هم، در هر راه و روش و مسلکی که هستیم ، در این هدف ، مشترکیم.

جنگ هفتاد و دو ملت ، همه را عذر بنه            چون ندیدند حقیقت ، ره افسانه زدند          (حافظ)

اما به طور مثال چند کوهنوردی را در نظر بگیرید که میخواهند به قله دماوند بروند:

همه از یک مسیر که نمیروند . هر کدام یک مسیر را انتخاب میکند و یک سری وسایل را برای این پیمایش برمیدارد.

آن که کوهنورد واقعی است،  بهترین و مرغوب ترین امکانات  و البته سبکترین را انتخاب میکند و کوتاه ترین مسیر

 ( چون باید سرعت بگیریم .وقت بسیار کم است)

اما آن یکی راه دیگر و طولانی تر و با بار سنگین تر ( یه هندونه رو یه دوش و ضبط صوت زیر بقل و....) راه می افتد

و کسی دیگر ........

باید دید که ، مسیر ، کوتاه ترین باشد که ما از رسید به هدف دلسرد نشویم و رسیدن را غیر ممکن نبینیم.

باید وسایل بهترین و با کیفیت ترین باشد که وسط راه زمانی که نیاز اساسی به آنها داریم ، معلوم نشود که

ای دل غافل ،  بد ترین وسایل اند.

باید دید چه وسایلی میبریم و از حمل بار اضافی و  بدرد نخور  پرهیز کنیم.

کسی که با هندونه و غذای سنگین و ضبط و بند و بساط میخواهد برود قله به احتمال 99% به جای قله از کنار رودخونه سر در می آورد و از هدف اصلی خود منحرف میشود .

بحثی که ما در اینجا به آن اشاره ای میکنیم مقصود / مسیر و وسیله است.

مقصود همه رسیدن به خدا و خداشناسی/خودشناسی/شناخت جهان هستی وشناخت فلسفه خلقت انسان و شناخت و درک حقیقت است. ( در تئوری )

ولی مسیر و وسیله قسمت عملی ماجرا است.( باید  وارد گود  شویم و در عمل ببینیم چند مرده حلاجیم )

چه مسیری را انتخاب کنیم، چه وسایلی برداریم :

بحث قدرت و کمال یا به عبارت دیگر راه توان های فردی یا راه وصل شدن

حی الی الصلاة ...... گریه بود، خنده شدم / مرده بودم ، زنده شدم / دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

و یا

پای استدلالیان چوبین بود               پای چوبین سخت بی تمکین بود    (مولانا)

در جایی دیگر

در حریم عشق ، نتوان زد دم از گفت و شنید

                                            زان که آن جا جمله اعضا ، چشم می باید بود و گوش      (مولانا)

توان های فردی (قدرت) شیرین است و اگر آن را شناسایی نکنیم گرفتار میشویم. راه را اشتباه نشان میدهد ، وسایل بد و اضافه و سنگین و بدون کیفیت به ما میدهد( فقط کمیت دارد) و به جای قله از دره و کنار رودخانه سر در میاوریم. دل و جگر و قلوه یمان به سیخ است و روی ذغال کباب میشویم. ( گمراه میشویم ) ( این دنیا ، دنیای ابزاز است. فن و تکنیک / استمرار و ریاضت و این فن و تکنیک بین من و دیگری تفاوت ایجاد میکند)

دل عابد همیشه در غرور است            دل عارف همیشه در حضور است

 ( این مسیر تک نفری است و همراه هم نمیخواهد) این مسیر در کثرت است.

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست         هر که در این حلقه نیست ، فارغ از این ماجرا است

                                                                                                                       (سعدی)

ولی

 اتصال یا همان وصل شدن (کمال) سبک رفتن و ساده رفتن با بهترین امکانات و با کیفیت ترین ها را میدهد . ملاک سنجش این راه کیفیت است. کیفیت است که ما را از ظاهر کار به باطن آن سوق میدهد و میگوید که چه اثر و نتیجه ای در بر داشته است. موانع و راه های انحرافی. گوشزد میکند که در گیر جزئیات نشویم و چشممان به قله باشد. مسیر را دریابیم که مسیر ، راه رفتن را به ما نشان میدهد. (دنیای بی ابزاری است / دنیای ادراک است)

مسیر = زندگی ست.

آنهــا كـه در حقـــيقــت اسرار مي رونـــد                     سرگشته چو نـــقـطه پرگـــار مي روند

هــم در كنار عرش سرافراز مي شـــونـد                      هم در مـــيــان بــحر نگونسار مي روند

هــم در ســـلـوك گـام بتدريج مي نـــهنـد                      هم در طـــريق عشق بهنجار مي روند

راهي را كه آفتاب به صد قرن آن برفــــت               ايــنــان به حـــكم وقت بيكبار مي روند

 (عطار نیشابوری )

 این مسیر امید میدهد زیرا رسیدن را برای همه بسیار آسان ، سریع  و امکان پذیر کرده است. (جنسیت / ملیت/ نژاد / مذهب / ...... هیچ محدودیتی ندارد)

( سراط المستقیم ) در این مسیر فقط و فقط از او کمک می جوییم و تنها او را می پرستیم نه غیر او را و نه موجودیت دیگری . خود را از منیت و خود شیفتگی می رهانیم. تسلیم او میشویم و خود را به حلقه های رحمایت الهی پیوند میزنیم.

بیا که دوش به مستی ، سروش عالم غیب       نوید داد که عام است ، فیض رحمت او     ( حافظ )

جام جهان نماست ، ضمیر منیر دوست              اظهار احتیاج خود آنجا ، چه حاجت است    (حافظ)

این مسیر همراه و همسفر میخواهد. مسیر جمعی و در وحدت است.

هرکه مجموع نباشد ، به تماشا نرود              یار با یار سفر کرده ،به تنها نرود      (سعدی)

تـــــو در حـــلقـــۀ مـی پرستان درآی                   کــــه چـیزی نبینی به غیر از خدای   

(رضی الدین آرتیمانی)

منظور من شناخت هدف/ راه/ وسایل و همسفر است که در کوتاه ترین و ساده ترین و ایمن ترین را شناسایی و انتخاب کنیم.

و

میخواهیم مقیم کجا باشیم ؟! باید تصمیم خود را بگیریم و انتخاب کنیم. میخواهیم مقیم قله ( وصل به خدا ) یا مقیم کنار رود خانه ( وصل به غیر خدا )

در نظر بازی ما بیخبران حیرانند                  من چونینم که نمودم ، دگر ایشان دانند          (حافظ)

بنده ی پیــر خراباتم که لطفش دایم است     ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

                                                                                                                              (حافظ)

 چیزی که از دیر باز  علاوه بر همه پیامبران/ امامان و مقدسین ، اکثر عرفا و شاعران این سرزمین هم به درک آن رسیده بودند :

سال ها دل طلب جام جم از ما میکرد             آن چه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد           (حافظ)

عشـقت رسد به فرياد ار خود به سان حافظ          قرآن ز بر بخوانــی در چارده روايت         (حافظ) 

 

 *************************************

 

 

بنمای رخ که باغ و گلســـــــــتــانـم آرزوســـــت               بگشای لب که قند فراوانــــــم آرزوسـت

ای آفـــتاب حــســــــــــن بــرون آدمـــی ز ابـــــر               کـــان چــهره مشعشع تابـــــانم آرزوسـت

بشنــــیدم از هــــــــوای تــو آواز طبـــــــل بـــــاز               باز آمـدم که ساعد سلــــــطانم آرزوسـت

گفتـــــی ز نـــــاز بـــیــش مـــــــرنجان مـــــرا برو               آن گفـتنت که بیش مــــــرنجانم آرزوسـت

وان دفــــع گفـــتنت که برو شه به خانه نیست               وان ناز و باز و تنـــــدی دربانم آرزوسـت

در دست هر کی هست ز خوبی قراضه​هاست               آن مــــعدن ملاحـــــت و آن کانم آرزوسـت

ایــــن نــــان و آب چــــــرخ چـو سیل​ست بی​وفا               من مـــــاهــــیم نهـــــنگم عمانم آرزوسـت

یعــــقــــوب وار وااســـــفـــــاهــــا هــــمــــی​زنم               دیـــدار خــوب یوسف کنعانـــــم آرزوسـت

والله که شــــهــــر بــــی​تــو مرا حبس می​شود               آوارگــــی و کـــــوه و بیابانــــــم آرزوسـت

زین هـــــمــــرهـــــان سســت عناصر دلم گرفت              شــیر خدا و رستم دستانـــــم آرزوسـت 

جــــــانـــــم مــــــــلول گشت ز فرعون و ظلم او               آن نـور روی موسی عمرانـــــــم آرزوسـت

زیــــن خــــــلق پــــرشــــکایت گریان شدم ملول               آن​های هوی و نعره مستـــــــانم آرزوست 

گــــویـــاترم ز بـلــــبل امـــــــا ز رشـــــــــک عــام               مهــــرست بر دهانم و افغـــــــانم آرزوست

دی شــــیـــــخ بــــا چــراغ همی​گشت گرد شهر               کـز دیو و دد ملولم و انســـــــانم آرزوست

گفـــتـــنـــد یــــافـــت مــــی​نـــشود جسته​ایم ما               گفت آنک یافت می​نـــــــشود آنم آرزوست

هر چـــــنــــد مـــــفلسم نــــــپــــذیرم عقیق خرد               کان عــــقــــیـــــق نـادر ارزانـــــــم آرزوست

پنــــهــــان ز دیــــــده​ها و همه دیده​ها از اوست               آن آشـــکـــار صــــنـعت پنــــــــهانم آرزوست

خـــــود کـــــار مـــــن گــــذشـــــت ز هر آرزو و آز              از کان و از مــکان پــــــی ارکانم آرزوست

گوشــــــم شــــــنـــیـــد قـصه ایمان و مست شد              کو قـسم چشم صـــــــورت ایمانم آرزوست

یک دســـــت جــــام بــــــاده و یک دست جعد یار              رقــــصـــی چنین مـــــــیانه میدانم آرزوست

مــــی​گــــوید آن ربــــاب کــــــه مردم ز انتظارمن               دســت و کنـــــــار و زخمه عثمانم آرزوست

هــــم ربـــــاب عـــــشقـــم و عـــشقم ربابی​ست               وان لطـــــــــف​های زخمه رحمانم آرزوست

باقــــی ایــــن غزل را ای مـــــــــطــــــــرب ظریف               زینسان همی​شمار که زین سانم آرزوست 

بنـــــمای شـــــــمس مـــــفخـــر تبریز رو ز شرق               من هدهدم حضــــــور سلیمانم آرزوست

 

 

                                                                                                                     مولانا 

 

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386 | موضوع:

  به نام بی نام او

 سلام به همه دوستان و عزیزان

من چون هنوز به حدی نرسیدم که دست به نوشتن ببرم و در مورد کمال بنویسم. سعی میکنم صحبت های دوستان و اساتیدم رو بیان کنم.

این بار یک مطلب از استاد عزیزم استاد رزم آور بیان میکنم .امیدوارم یک تلنگری باشه تا از گمراهی نجات یابیم.

زايشی نو ... آغازی دوباره

نویسنده : استاد فریدون رزم آور

آگاهی از سوی شبکه شعور کیهنی (حلقه)

لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون و ما تنفقوا من شی فان الله به علیم

هرگز به نیکی دست نیابید مگر آنکه از آنچه دوست دارید، ببخشید و هر آنچه ببخشید خداوند از آن

آگاه است ( آل عمران - ۹۲).

به آنچه که می خواهید نمی توانید برسید، مگر با صبر کردن بر آنچه که نمی خواهید.

                                                                                            ( عیسی مسیح (ع) )

هر حرکت نیاز به یک تجربه اولیه دارد و تجربیات اولیه تنها در نتیجه حرکت کسب می شود. همچو

طفلی نوپا که اولین تجربیات ایستادن و قدم زدن را با افتادنهای اولیه تجربه می کند.

آیا دیگر نمی ایستد؟ آیا دیگر به حرکت ادامه نمی دهد؟ آیا از حرکت کردن پشیمان می شود؟ یا هر

افتادنی، امید برخاستن دوباره ای را نوید می دهد؟

اجازه دهید اندیشه هوایی بخورد. اجازه دهید که تجربه کنیم. از افتادنها درس تازه ای بگیریم. اجازه

دهید هر تجربه ای، تجربه شود...

تجربه سرعت از این افتادنهای اولیه حاصل شده است ... و اگر زمانی سرعت گرفتیم، فراموش نکنیم

که از کجا شروع کردیم ... الفبای عشق را در حجم درسهای تازه گرفته شده پس از آن گم نکنیم... ما

هرگز مجاز به فراموشی طفل بودن خود نیستیم.

و همه خوب می دانیم که در راه کمال، دوران طفولیت خویش را تجربه می کنیم.

باید این توان را در خود بارور کنیم که هرچقدر هم که اوج گرفتیم، همچو کودکان، عاشقانه، مشق

عشق را تازه کنیم.

کودک، اشتباه می کند، کودک زمین می خورد، کودک گلایه می کند ... اما وظیفه بالغ تنها امید دادن

است و نه سرکوب شکستهای اولیه کودک که همانا تجربیات بالغ شدنش می تواند باشد.

در جهان هستی، خداوند به ما امید می دهد، راه را روشن می کند و توان گام نهادن و بزرگ شدن را

به ما می نمایاند، حرکت در مسیر کمال مراقبت می خواهد، باید موانع را شناسایی کنیم.

زمین خوردنها و گلایه کردنهای ما، اگرچه خنده های زیر لب او را به ارمغان می آورد اما ...

سرکوبمان نمی کند، حذفمان نمی کند ... چه بسا که با ما همراهی می کند و پای گله گزاری های

ما می نشیند... اما ... یادمان نرود که ... باور بالغ، ورای کج خلقی های ماست...

تا زمانی که بزرگ شویم، تا زمانی که به یک بلوغ روانی برسیم، تا زمانی که افت و خیزهای کودکانه

را پاس بداریم و کودکی را از کودکی دیگر جدا نکنیم. خود را مبرا از اشتباه ندانیم...

فلا تُزَکوا انفُسکم

خودتان را پاکدامن مشمارید. (سوره نجم - آیه ۳۲)

پاک شمردن خود، و خود را از دیگران جدا دانستن، نوعی تفکر کثرتی است که کمترین

اثرش، دیگران را مخاطب دانستن و خود را مبری از خطا تصور کردن است. همه کودکانیم، در

کودک بودنمان مشترکیم، وحدت کودکانه مان را فراموش نکنیم.

ادامه مطلب را در وبلاگ رسمی موسسه عرفان کیهانی ( حلقه ) می خوانیم:

http://www.142-interuniversal.persianblog.ir/

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در چهارشنبه دوم آبان 1386 | موضوع:

رزم آور نور

( پائولو کوئلیو )

بانو گفت : "در ساحل شرقی دهکده، جزیره ای است، و در آن معبدی با ناقوس های فراوان است."

   پسرک نگاه کرد. زن لباس های عجیبی پوشیده بود، با حجابی بر سرش. هرگز او را ندیده بود.

   بانو پرسید: "می شناسی اش؟ برو  آن جا، و دیده ات را برایم بازگو."

پسرک، محسور زیبایی زن، به آن جا رفت و نشست و به افق خیره شد، اما چیزی جز آسمان آبی و اقیانوس مأنوس ندید.

   مأیوس نزد ماهی گیران دهکده ی همسایه رفت و از آنان در باره یجزیره ای پرسید که معبدی در آن بود.

   ماهی گیر پیری گفت: "آه، مدت ها پیش، زمانی که اجدادم اینجا زندگی می کردند، آن جا بود. زمین لرزه ای جزیره را به اعماق دریا برد. اما با این که دیگر جزیره را نمی بینم، هنوز، موقع تلاطم دریا، صدای ناقوس های معبد را می شنوم."

   پسرک به ساحل بازگشت و سعی کرد صدای ناقوس ها را بشنود. تمام غروب را همان جا گذراند، اما فقط هیاهوی امواج و غریو مرغان دریایی را شنید.

|+| نوشته شده توسط مهدی یار شریف تبار در شنبه چهاردهم مهر 1386 | موضوع: